dochters van 18

Dit jaar wilde wij op ons gemak naar Kroatie (Dalmatie) afreizen met onze sleurhut. Dat betekent zo'n 5 dagen onderweg zijn. Onze dochter Nikita vond dat helemaal niets. Zij wilde het liefst binnen 24 uur op de plaats van bestemming zijn. Haar vriendin Veerle uit Weert (Limburg) zou naar dezelfde camping in Kroatie gaan, maar dan een dag of 10 eerder. Haar vriendin ging bovendien samen met haar zus en moeder vliegen vanuit Weeze (Duitsland). Nikita leek dat ook wel wat, lekker . Toevallig kon zij nog een ticket kopen voor dezelfde vlucht als haar vriendin. En volgens Nikita mocht zij dan 10 dagen bij haar vriendin op de camping logeren. Zo gezegd, zo gedaan. Via ticket geboekt voor een vlucht vanuit Weeze naar Zadar voor maandagochtend 7:00 uur. En papa (ik zij de gek) zou haar wel even naar Weert brengen om 1:15 uur, zodat zij daar om 2:30 uur bij haar vriendin zou zijn. Gezamenlijk zouden zij dan daar om 3:00 uur naar Weeze rijden. Je moet tenslotte 2 uur van te voren op het vliegveld zijn. Omdat Nikita de dagen vooraf aan de vlucht nog moest werken, diverse keren aangedrongen om vooral tijdig haar haar spullen, documenten ed. klaar te zetten, zodat ze niets zou vergeten. Natuurlijk zou zij dat doen, ik moest daar niet zo over zeuren, er was toch tijd genoeg? Op zondagavond een telefoontje vanuit Limburg, de moeder van haar vriendin: Deze moeder had toch echt begrepen dat Nikita maar een dag of 4 zou komen logeren en geen 10 dagen! Het kon wel, maar dan moet ze wel een eigen tentje meenemen. Oef, hoe moet ik op zondagavond nog aan een tentje komen? Mijn tentje lig in de caravan die op stalling staat in Numansdorp. Gelukkig had mijn vriend Jaap nog een tentje liggen. Dus om 21:00 uur tentje opgehaald. Maar hoe moest de tent mee? Omdat Nikita via Ryanair geboekt had, mocht zij slechts 1 stuk handbagage meenemen van maximaal 10 kg. En natuurlijk had Nikita al moeite om die 10 kg niet te overschrijden. Dus ook nog een tentje daarbij was onmogelijk. Dan maar via internet nagaan of het nog mogelijk was de reis te wijzigen zodat zij extra bagage mee kon nemen. Gelukig kon dit nog en voor € 20,- kon zij een extra stuk bagage meenemen tot maximaal 15 kg. Omdat het tentje maar een kilo of 8 weeg, werd deze buitenkans aangegrepen om extra schoenen, flesjes ed. mee te nemen. Tsja, meisjes (of vrouwen). Om 22:30 uur nog maar even gebeld naar Limburg dat alles geregeld was en dat ik Nikita dus om 2:30 uur zou afleveren in Weert. Ik riep vervolgens nog even naar boven naar Nikita, of zij nu alles gepakt had, ook haar zorgpas, telefoon, ID-kaart, geld ed. Natuurlijk had zij alles gepakt en anders zou zij dat zometeen wel doen. Ik moest niet zo zeuren, want zij was even de haren aan het stijlen. En naturlijk moest ook de make-up nog geregeld worden. Zonder make-up kun je de deur teslotte toch niet uit. Tjsa, waar maakte ik me eigenlijk ook nog druk om, ze is tenslotte al 18 jaar, oud en wijs genoeg om te weten wat ze moest doen. Ik besloot mijn lenzen even uit te doen en nog even een tukkie te doen op de bank, want ik moest deze nacht toch nog even op en neer reizen naar Weert. Om 1:15 uur zouden wij vertrekken. Om 1:00 uur werd ik opgeschrikt uit mijn hazeslaapje. Vanaf dat moment kwam ik in een rollercoaster terecht. Nikita stormde de trap af en zei in paniek dat ze de ID-kaart niet kon vinden. Die had je toch al klaar gelegd? Niet dus!! Het hele huis werd afgezocht, koffers weer uit- en ingepakt, maar niets te vinden. Nikita dacht dat haar vriendin Regina misschien haar ID-kaart in de tas had. Maar die vriendin was met vakantie!! De vader van die vriendin uit bed gebeld, telefonisch contact gezocht met de vriendin in het buitenland, de moeder van die vriendin die een weekend in Londen verbleef uit bed gebeld. Maar, geen ID-kaart. Inmiddels was het 2 uur. Naar Limburg gebeld dat Nikita dus niet meer naar Weert zou komen omdat zij haar ID-kaart nog niet had. De familie zou dus zonder Nikita naar Weeze afreizen. Na nogeens goed nadenken waar die ID kon zijn, kwam Nikita tot de conclusie dat haar ID bij een andere vriendin (Sharon) uit de straat moest liggen. Daar had ze deze week 2 dagen gelogeerd. Maar, deze vriendin was zondagochtend met vakantie gegaan!!! Gelukkig had onze overbuurvrouw de sleutel van dat huis, omdat zij daat de plantjes water zou geven. Nikita aanbellen, maar alles was donker en bleef donker. Nou die slapen vast. Dan maar via de telefoon proberen. Ook zonder resultaat. De spanning liep ondertussen steeds verder op. Uiteindelijk via een mobiel nummer contact, he he. Zo jullie slapen vast. Antwoord, wij slapen helemaal niet, wij zijn niet thuis, maar zitten nu in het casino in Breda!!. Na het verhaal uitgelegd te hebben kwamen de buren snel naar huis en arriveerden uiteindelijk om 2:45 uur. Vervolgens werd er snel de pas ingezet naar het huis van vrendin Sharon door de overbuurvrouw, Nikita en Marja in witte badjas. Omdat ik geen lenzen in had en het donker was dacht ik een loslopende pinquin te zien, achtervolgd door twee mensen. Op dat tijdstip en in die omstandigheden ga je rare dingen zien. Terwijl de woning van Sharon doorzocht werd, was ik intussen gaan zoeken en telefoneren naar diverse instanties (Schiphol, Ryanair, luchthaven Weeze etc.) wat te doen als de ID niet gevonden werd. (ik had daar namelijk geen goed gevoel over) Helaas waren de instanties niet bereikbaar of konden niets betekenen). Om 3:15 uur keerde Nikita en haar moeder terug zonder resultaat, geen ID. Dit betekende dat Nikita dus niet weg kon. De reis omboeken kon ook niet meer. De familie uit Limburg werd ingelicht dat Nikita dus niet kwam. Ik maakte me op op naar bed te gaan en Marja belde nog even naar Rotterdam Airport. Daar vertelde ze dat Nikita in Rotterdam een nooddocument zou kunnen krijgen waarmee zij alsnog zou kunnen vliegen. Wel moest er eerst aangifte bij de politie gedaan worden van vermissing van haar ID. En met deze verklaring konden wij vervolgens een nooddocument ophalen in Rotterdam. Een lichtpunt!!! Maar hadden we nog genoeg tijd???? Als een speer heb ik mijn lenzen ingedaan, aangekleed, de koffers in de auto gegooid en samen met Nikita naar het politiebureau gereden waar wij om 3:30 uur arriveerden. Intussen had Marja de politie al verwittigd dat wij onderweg waren. Maar allemachtig, wat een tempo van onze politie-ambtenaren, pas na 20 minuten wachten was de verklaring klaar. Inmiddels al 3:50 uur!. Echt te laat om eerst nog naar Rotterdam airport te rijden voor een nooddcument en vervolgens naar vliegveld Weeze te rijden in Duitsland. De politie-agent vertelde ons dat het ook mogelijk was om in Eindhoven zo'n document te halen. Hij was zo vriendelijk (dat dan weer wel) om even te bellen voor ons voor het adres. En gaf ons de tip om tijdens het rijden (ja echt waar) via internet het telefoonnummer op te zoeken en te bellen dat wij onderweg waren, zodat het document vast klaargelegd zou worden. Veiligheid voor alles, dus onderweg naar Eindhoven Marja gebeld dat Rotterdam niet meer haalbaar was en dat de reis naar Eindhoven werd voortgezet. Marja zou even bellen naar Eindhoven dat wij onderweg waren. Reactie van Eindhoven, pas vanaf 6:00 uur waren wij welkom!! Te laat om het vliegtuig van 7:00 uur te halen. Nog een poging gedaan, maar men wilde echt niet meewerken. Wat moest ik doen, terugkeren of maar doorrijden naar Eindhoven in de hoop op....... Besloten om toch maar alles op alles te zetten en toch door te rijden naar Eindhoven. Ter plaatse zou ik dan wel zien of ik nog iets kon regelen. Maar goede hoop had ik daar niet meer op. Na een wel hele snelle rit arriveerde ik met Nikita om 4:45 uur bij Eindhoven Airport. En inderdaad, alles nog gesloten!! Toch voor niks geweest, helaas. Op dat moment kreeg Nikita een sms-je van vriendin Veerle, die inmiddels al op het vliegveld in Weeze was aangekomen. Het was ook mogelijk om in Weeze een nooddocument te regelen!! Maar was dit nog wel haalbaar!! Toch maar proberen. Via de telefoon kreeg ik van Marja constant instructies hoe te rijden. Gelukkig was het nog stil op de weg. En nu maar hopen dat ook de politie nog slaapt. Het tempo werd opgevoerd tot 210 km per uur (nooit geweten dat de auto zo hard kon). Onderweg ook nog even een sanitaire stop (was echt niet meer uit te stellen) en om 5:55 uur aangekomen bij vliegveld Weeze. De rokende auto gestald en snel de aankomsthal ingedoken. Een blik op de schermen leerde ons dat de vlucht helaas niet vertraagd was. De politiepost op vliegveld gelukkig snel gevonden. Uitgelegd in mijn vloeiende Duits (volgens mij dacht de agent daar wat anders over) wat er aan de hand was. Gelukkig was hij bereid om een nooddocument op te maken. Op zijn vraag wanneer zij weer terug zou vliegen gaf ik aan dat zij met mij terug zou rijden in de auto en zij dus niet terug gaat met het vliegtuig. Waarschijnlijk mankeerde hij wat aan zijn oren (of lag het ergens anders aan?), maar hij begreep het maar niet. Omdat de tijd doortikte zei ik tenslotte maar dat zij 13 augustus zou terug vliegen. Het document was uiteindelijk gereed, of ik maar € 25 wilde betalen. Shit niet voldoende geld bij me. Maar geen nood, links van de hal was een pinautomaat. Ik rennen, automaat buiten gebruik!!!! Gelukkig was er nog een tweede automaat. Snel terug en betalen maar. Inmiddels had Nikita haar hakjes maar even uit de koffer opgezocht, je moet tenslotte wel gekleed het vliegtuig in!!!! Inmiddels 6:10 uur. Zou het nog kunnen? De extra koffer moest nog apart worden ingecheckt, gelukt om 6:13 uur en vervolgens kon Nikita om 6:15 uur door de douane. PFFF. Om 6:30 uur kreeg ik het verlossende sms-je dat zij haar vriendin gevonden had. De adrealine zakte terug. Ik besloot, nu ontdaan van de stress rustig terug naar huis te rijden. Ik stapte in de auto, oeps, vrijwil geen brandstof meer. Toch weer stress. Het zal toch niet dat ik zometen zonder brandstof hier in Duitsland langs de weg staat? Gelukkig kwam ik net over de grens een tankstation tegen, het had niet veel langer moeten duren. Om even over 8 uur 's-morgens stapte ik volkomen leeg een brak m'n huis weer in, waar in een eveneens brakke echtgenote aantrof. Even napraten over alle belevenissen, ontbijtje en om 9 uur het bedje maar opgezocht. Marja had deze dag maar vrijaf genomen. En dochterlief? Die lag op dat moment wellicht al op het zonnige strand in Kroatie. Je moet wat over hebben voor kinderen (zegt men).